NVAZ-voorzitter geridderd

Op vrijdag 26 april werd de voorzitter van de NVAZ, Bert Vroon, koninklijk onderscheiden als Ridder in de Orde van Oranje-Nassau. De Stentor berichtte vanuit Ommen:

‘Bert Vroon (65) uit Dalmsholte kreeg de hoogste onderscheiding door burgemeester Marc-Jan Ahne opgespeld.’

Tot de verdiensten van Vroon behoren onder meer: voorzitter College van Kerkrentmeesters, voorzitter Nederlandse Vereniging van Antroposofische Zorgaanbieders, lid van de Wetenschappelijke Adviesraad van St. Philadelphia Zorg, bestuurslid Stichting Studiecentrum Kraaybeekerhof te Driebergen, voorzitter College van Bestuur Christelijke Hogeschool Nederland te Leeuwarden, lid van de Raad van Commissarissen Corporatie Delta Wonen in Zwolle, voorzitter van het Prof. Dr. Bernard Lievegoedfonds, lid van de adviescommissie Marga Klompé fonds, bestuurslid christelijk-sociale Stichting Socires voor een verantwoordelijke samenleving, beoordelaar en auditor van excellentieprogramma’s in het Hoger Onderwijs (het zgn. Siriusprogramma).

De Stentor vermeldt verder:

‘Vroon was ook verbonden aan onder meer het CDA als Lid van het Dagelijks Bestuur in de functie van Partijpenningmeester en Partijsecretaris a.i., en aan de besturen van diverse musea.’

Op dezelfde vrijdag 26 april werd in Zeist ook Bernard Heldt geridderd. Dit wordt gemeld door ‘De Nieuwsbode Zeist’ in ‘Lintjesregen in Zeist’. Burgemeester Koos Janssen memoreerde niet alleen zijn werkzaamheden als algemeen secretaris van het Heilpedagogisch Verbond en daarna als directeur van het Edith Maryon College (tot zijn pensionering vijf maanden geleden), alsmede opleidingsinitiatieven in het antroposofische zorgveld in Nederland, Suriname en België, maar ook zijn werk voor ECCE en ELIANT. Hij vergat niet te vermelden dat Bernard Heldt jarenlang actief is voor de zorg voor verstandelijk gehandicapten in Suriname, waarmee vooral Matoekoe werd bedoeld.

De Nederlandse Vereniging van Antroposofische Artsen (NVAA) heeft op 26 april eveneens twee leden als Ridder opgenomen zien worden in de Orde van Oranje-Nassau: George Maissan en Bob Witsenburg, beiden gepensioneerd huisartsen. De NVAA laat dit weten op haar website.

George Maissan kreeg de ridderorde opgespeld vanwege zijn pioniersfunctie als huisarts in Gouda en zijn bijdrage aan diverse scholings- en verenigingsactiviteiten. Bob Witsenburg werd gelauwerd voor zijn werk als tropenarts in Ghana, zijn jarenlange werk als huisarts in Haarlem, zijn werk binnen de vereniging NVAA en zijn jarenlange inzet voor een vademecum antroposofische geneesmiddelen. Daarnaast werd hij geëerd voor zijn vrijwilligerswerk bij de Kruispost in Amsterdam en zijn inzet voor het heilpedagogische instituut Scorlewald.

De NVAA is trots op het feit dat het werk van haar leden zo gewaardeerd wordt. Eerder werden Guus van der Bie, Karel Freeve (beiden huisarts) en Steven Matthijsen (psychiater) al geëerd.

De NVAZ in perspectief

De ledenvergadering op 11 december 2012

Na al hetgeen zich in de voorafgaande twaalf maanden had afgespeeld (zie ook ‘Recapitulatie en bezinning bij de NVAZ. De ledenvergaderingen in november 2011 en mei 2012’), vond eind 2012 een Algemene Ledenvergadering plaats waarin een nieuw perspectief voor de NVAZ gevonden moest zien te worden. Voorzichtig werden stappen gezet in een grotendeels nieuwe situatie, en, naar het zich liet aanzien, niet zonder dat er terechte hoop mocht worden gekoesterd. Toch was er nog een behoorlijk aantal niet te voorziene en niet te controleren factoren, zodat behoedzaamheid geboden was. De onverwacht hoge opkomst, zodat de vergaderruimte in gebouw Lenteleven in Zeist bijna te klein was, en de positieve stemming die tijdens de vergadering heerste, zorgden in ieder geval voor een goed begin.

De ledenvergadering was voorafgegaan door een bijeenkomst voor genodigden in Gouda op 17 oktober 2012, met de veelzeggende titel: ‘Indien er een toekomst is voor de NVAZ, hoe ziet die er uit?’ Het was een informeel gesprek tussen het bestuur van de NVAZ en een aantal stakeholders. De aanleiding waren ontwikkelingen die noopten tot evaluatie, bezinning en het formuleren van een ander perspectief voor de NVAZ, zowel qua inhoud als qua vorm.

‘Biografische’ uitdagingen

De uitkomsten werden verwerkt in de notitie ‘De NVAZ in perspectief’ van 26 november 2012, dat diende als basismateriaal voor deze ledenvergadering. De opsteller ervan, voorzitter Bert Vroon, beschreef de ontwikkelingen van de NVAZ in de jaren 2007-2012. Hij somde de ‘biografische’ uitdagingen op, waarin deze organisatie zich sinds 1 juli 2007, de oprichting van de NVAZ door een interim-bestuur, voortdurend bevindt. De aanvang werd getekend door een te hoog ambitieniveau dat tot de juiste proporties moest worden teruggebracht. De NVAZ was organisatorisch te zwaar opgetuigd en werd afgeslankt. De Ledenraad werd opgeheven.

Het werkveld was ondertussen aan grote veranderingen onderhevig. Lidinstelling Christophorus kwam in financieel zwaar weer, werd onderdeel van De Amerpoort. De Ita Wegman Stichting ging om dezelfde redenen naar de Lievegoed Zorggroep. Het Rudolf Steiner Verpleeghuis werd onderdeel van de Raphaëlstichting. De Lievegoed Zorggroep balanceerde vervolgens op de rand van de financiële afgrond. De Bellisgroep ging op in de Zonnehuizen; ook uit financiële noodzaak. De Zonnehuizen gingen failliet. LSG-Rentray en DeSeizoenen namen de Zonnehuizen via de curator over. Gevolg was ook dat NVAZ-bestuursleden verdwenen met het verdwijnen van hun organisatie of positie. Een slagvaardig en beleidsrijk team was zo nauwelijks op te bouwen.

Stand NVAZ eind 2012

Hoe was de stand bij de NVAZ op dat moment, december 2012? Na drie jaar saneren was de NVAZ op 1 januari 2012 financieel (weer) gezond. Maar met de teloorgang van Zonnehuizen Kind en Jeugd verdween ook weer ongeveer een derde van de contributieopbrengsten in 2012. Een beleidsarme noodbegroting van de NVAZ betekende daardoor het enig haalbare. Met LSG-Rentray en DeSeizoenen werden sinds kort gesprekken gevoerd over een mogelijk lidmaatschap.

Het bestuur van de NVAZ was uitgedund van zes naar vier bestuurders met derhalve twee vacatures. De institutionele zorgaanbieders brachten circa 80% van de contributie op, maar stonden zelf ook onder druk. De betrokkenheid van leden bij de NVAZ was beperkt. De NVAZ werd wel gewild maar niet echt gedragen.

Ontmoeting via congressen, onderwijs en onderzoek werden door het veld zelf en niet door de NVAZ georganiseerd. Daarmee was het profiel van de NVAZ minder zichtbaar. Voorbeelden hiervan waren en zijn de Stichting Herfstcongres, de Medische Sectie met haar voorjaarsconferentie, het Edith Maryon College (EMC) voor mbo-opleidingen, vroeger onderdeel van het Heilpedagogisch Verbond (HPV) maar apart gezet toen de NVAZ ontstond. Ook de HBO-opleiding van de beroepsverenigingen heeft in de Academie voor Antroposofische Gezondheidszorg een zelfstandige positie. Voor onderzoek is de NVAZ nauwelijks meer dan ‘incassobureau’. Het Lectoraat Antroposofische Gezondheidszorg in Leiden, medegefinancierd door de NVAZ, is zichtbaarder dan de NVAZ zelf. De NVAZ werkte met een uitgedunde ‘noodbegroting’ voor 2012 en zal dat ook voor 2013 moeten doen. Personeel was tot een minimum teruggebracht, het secretariaat kent alleen twee voltijdsbanen. Door (langdurige) ziekte van de verenigingssecretaris was het secretariaat verder uitgedund.

Functies van de NVAZ

Dat is allemaal weinig florissant. Maar toch zag de voorzitter een gemengd, maar zeker niet negatief beeld. De NVAZ vervult nog steeds een aantal zeer wezenlijke functies. Zij is voor de eerstelijn een verbindende faciliterende en vertegenwoordigende schakel en vervult als zodanig een belangrijke rol. De NVAZ heeft een ‘beschermende functie’ naar het veld als geheel, zoals wanneer een van de leden, bijvoorbeeld een beroepsvereniging, onder vuur komt te liggen (denk aan incidenten). In deze zin verschaft de NVAZ legitimatie, vooral aan de therapeuten.

– Hoewel ogenschijnlijk weinig zichtbaar, is de NVAZ wel zó gepositioneerd dat zij de breedte van het veld kan overzien en verbindingen maken, naar binnen en naar buiten. Nog los van de ‘verwijsfunctie’ waarin de NVAZ een zichtbaar loket is. Die verbindingen zijn zichtbaar naar het Lectoraat, de Leerstoel, het EMC, de Academie in oprichting, internationaal, de zorgverzekeraars, ministeries enzovoort.

– De NVAZ bewerkstelligt, rechtstreeks of indirect, ontmoeting. Dat houdt ook in wisselwerking in het licht van wat antroposofische identiteit is, zoals uitwisseling van ‘best practices’ en andere uitdagingen. De NVAZ zou uniek kunnen zijn in de ontmoeting van de eerste-, tweede- en derdelijnszorg. De opdeling in sectoren heeft dat onbedoeld beperkt.

– Verder is er de coördinatie van onderzoekthema’s: de NVAZ is vertegenwoordigd in de projectbegeleidingsgroep van het Lectoraat Antroposofische Gezondheidszorg aan Hogeschool Leiden en in het curatorium van de Lievegoed leerstoel aan de Vrije Universiteit. Daarin kan de NVAZ mede de onderzoeksthema’s (onderzoeksprogramma) bepalen. Dat wordt voorbereid binnen de NVAZ, waartoe er een werkgroep onderzoek is ingericht.

– Er is een regiefunctie voor onderwijs: de Academie, waarin de opleidingen van de beroepsgroepen momenteel worden ondergebracht, werd mede mogelijk gemaakt door de NVAZ. Er is de internationale functie, ook al hebben de beroepsgroepen eigen zelfstandige internationale vertegenwoordigingen. In de ‘werkgroep zorgverzekeringen’ wordt de relatie van het werkveld met de zorgverzekeraars door de NVAZ gecoördineerd.

– Tot slot zijn te noemen de Zorggids (verwijsfunctie), de website en De Digitale Verbreding. De NVAZ heeft altijd wel een rol gespeeld in het afficheren van de antroposofische zorg, maar door geldgebrek is dat helaas nog niet zo tot zijn recht gekomen als we zouden willen. De potentie is er echter wel degelijk.

Wat te doen?

Er zijn voldoende uitdagingen voor de antroposofische zorg; een vitaal samenwerkingsverband daarbinnen blijft essentieel en is helemaal van deze tijd. De NVAZ vervult, hoe onzichtbaar helaas soms ook, een aantal relevante functies. Die werden in het stakeholdersgesprek op 17 oktober door niemand betwist. Ook DeSeizoenen en LSG-Rentray zien functies voor een samenwerkingsverband weggelegd. De betrokkenheid bij de NVAZ is echter beperkt; de contributiekracht kwetsbaar en sommige regiefuncties, als deze er al zijn, diffuus. Dit betreft onderzoek, onderwijs, de internationale representatie en externe PR. Dit alles maakt intern een evaluatie nodig, maar ook gesprekken met relevante omringende collega-instellingen, zoals EMC, de Academie in oprichting en het Lectoraat.

Nu ook gesprekken met De Seizoenen en LSG-Rentray worden opgestart over een (mogelijke) aansluiting van hen bij de NVAZ, ligt het voor de hand beide zoektochten te integreren. Hierbij gaat het om het herijken van de doelstelling van de NVAZ. Inclusief missie, visie, strategie en vorm van de NVAZ, waaronder voorzitterschap, bestuur en sectorberaden.

De inschakeling van een procesbegeleider lijkt zinvol. Deze inventariseert de wensen over taken en inrichting van de NVAZ bij alle stakeholders: instellingen, potentiële NVAZ-leden, sectorberaden, bestuur en secretariaat. De procesbegeleider is afkomstig uit de antroposofische zorg of beweging, maar is ‘onafhankelijk’. Dat wil zeggen: geen belanghebbende. Vóór de zomer van 2013 moet het hele proces afgerond zijn, anders duurt het te lang. Het bestuur vroeg de Algemene Ledenvergadering in te stemmen met deze aanpak en dat deed zij. Waarmee een belangrijk nieuw perspectief voor de NVAZ was gegeven.

Naast dit belangrijke agendapunt waren er ook twee inhoudelijke bijdragen. De eerste werd gegeven door Phlipp Jan Flach, directeur van DeSeizoenen, die zijn ervaringen van de afgelopen twaalf maanden schetste. Het waren zijn eerste indrukken van de ervaringen opgedaan met de antroposofische zorg binnen De Seizoenen, als opvolger van De Zonnehuizen. De tweede bijdrage werd geleverd door Ron Dunselman, voormalig voorzitter van de Antroposofische Vereniging en voormalig opnamecoördinator en beleidsmedewerker van Arta Verslavingszorg, die sprak over de ‘schaduwzijde van de wil’.

We hopen een volgende keer over de inhoud van deze bijdragen meer te kunnen berichten. Houd daarom De Digitale Verbreding in de gaten!

(Overigens kunt op de website van de NVAZ onder ‘Actueel’ lezen dat het World Economic Forum uit Davos algemeen directeur Phlipp Jan Flach van DeSeizoenen heeft uitgeroepen tot Young Global Leader.)

Michel Gastkemper

Diploma-uitreiking SPW-opleiding in Overkempe te Olst

Het tiende nummer van de Edithie, de digitale nieuwsbrief van het Edith Maryon College van oktober, ontnemen we het volgende bericht:

‘Op vrijdag 2 september zijn, in een gepast decor van een zonovergoten dag, voor het eerst diploma’s uitgereikt aan studenten van de SPW opleiding op locatie Overkempe te Olst. Dertien studenten zijn geslaagd en hebben hun beroepsdiploma voor Sociaal Pedagogisch Werker (SPW) op MBO niveau 3 of 4 in ontvangst kunnen nemen.

Drie jaar geleden heeft het Edith Maryon College in samenwerking met het management op locatie aldaar een opleidingtraject ingericht voor medewerkers uit deze regio. In deze opleiding, die bedoeld is voor medewerkers met nog weinig kennis en ervaring in de zorg, hebben de studenten gewerkt aan hun persoonlijk en professioneel functioneren binnen de kaders van de landelijk erkende beroepseisen en in de context van een antroposofisch geïnspireerde zorgverlening. Vanwege deze context werd naast het reguliere beroepsdiploma ook het getuigschrift voor “Therapeutische begeleider in antroposofische zorg en hulpverlening” uitgereikt.

De diploma-uitreiking werd door diverse bijdragen een kleurrijke middag! Jean Luc Pylyser, docent drama, leidde de uitreiking in met een beeldend verhaal en drie studenten vertelden op hun eigen wijze over hun ontwikkelingsweg tijdens de opleiding.

Rob de Breij, locatiemanager van Overkempe, liet in zijn toespraak drie jaar opleiding op deze locatie de revue passeren en gaf het belang aan van het praktijkgerichte opleiden voor instellingen.’

De namen van de afgestudeerden zijn te vinden onderaan de genoemde Edithie.

Jubileum Bernard Heldt 25 jaar antroposofische zorg

Op 1 september vierde Bernard Heldt het heuglijke feit dat hij 25 jaar in het werkveld van de antroposofische zorg werkzaam is. In die jaren heeft hij, onder andere als algemeen secretaris van het Heilpedagogisch Verbond en nu als directeur van het Edith Maryon College, de antroposofische zorgopleidingen ontwikkeld. In december 2006 richtte hij het Edith Maryon College op, met nu zes opleidingslocaties in Nederland.

Bron: http://www.maryoncollege.nl/nieuwsbrief/edithie_nr10.htm

In partnerschap het Competentie Gericht Onderwijs inrichten

In De Edithie nr. 2, uitgave van het Edith Maryon College, instituut voor opleiding en scholing in de zorg, dat verschenen is op 17 februari, lezen wij het volgende bericht:

Het Edith Maryon College organiseert 6 werkveldbijeenkomsten waarin in samenwerking met betrokken functionarissen van de zorginstellingen waar de studenten werken of stage lopen het Competentie Gericht Onderwijs (CGO) vorm wordt gegeven.

Er zijn 4 bijeenkomsten geweest en daar waren telkens zo’n 20 praktijkopleiders, werkbegeleiders, coaches, coördinatoren en leidinggevenden van diverse zorginstellingen aanwezig. De aanwezigen hebben hard gewerkt aan de inrichting van het CG Onderwijs, aan het bijstellen van de beroepsproducten-catalogus, het maken van projecten, het meedenken in de examinering en de inrichting van de beroepspraktijkvorming. De verslagen van de werkveldbijeenkomsten zijn te vinden op www.maryoncollege.nl

Partnerschap met de zorgorganisaties staat centraal in de visie van het Edith Maryon College. Vanuit de motieven ‘ontwikkelen, verbinden, verantwoorden en ondernemen’ werken de zorgorganisatie en de opleiding samen aan de beroepsontwikkeling van de medewerker-in-opleiding, de student.

In het CGO is samenwerking met het werkveld een belangrijk item. Het vormgeven van partnerschap zal de komende jaren meer aandacht krijgen, omdat daar nog veel te verbeteren valt, zoals bleek uit onze laatste bijeenkomst over de inrichting van de Beroepspraktijkvorming.

In het CGO zullen studenten werken aan kerntaken, werkprocessen en competenties. Dit betekent een lerende houding van de docent en een actieve rol voor de student. Hiertoe zal het EMC de komende maanden een pilot starten (5 keer) met de coördinatoren. Zij zullen werken aan het in de praktijk brengen van de visie van het EMC in concrete lessituaties, zoals beschreven in het boekje ‘Kijkrichting en inrichting’.

Voor het CGO heeft het EMC een ontwikkelgroep ingericht, bestaande uit de volgende opleidingscoördinatoren: Christoph Rosenkranz (voorzitter), Hetty Houtenbos, Manfred Flessner en ondergetekende. Zij zullen het ontwikkelde concept verder uitwerken en implementeren in samenwerking met alle betrokkenen.

Alexandra Buijsman,
Beleidsmedewerker kwaliteit, opleidingscoördinator en docent

Verslag symposium Edith Maryon College op 12 november 2009

.

‘Hoe maak ik het verschil? Een beroep op ontwikkelen – verbinden – verantwoorden – ondernemen’ was de titel van jubileumsymposium van het Edith Maryon College op 12 november 2009 in Zeist. Dit expertisecentrum voor opleiding en professionaliteit in zorg en hulpverlening werd najaar 2006 opgericht en operationeel in september 2007.

Het jubileum van het 25-jarig bestaan betrof het moment dat de gezamenlijk opleidingen in de heilpedagogie en sociaaltherapie hun officiële erkenning kregen: eerst als Z-opleiding, later als 2e kans-opleiding en tegenwoordig als SPW-opleiding, daarmee de omschakeling makend van het ministerie van Volksgezondheid naar het ministerie van Onderwijs. Bij de fusie van het Heilpedagogisch Verbond met de Federatie Antroposofische Gezondheidszorg, waardoor in 2007 de NVAZ ontstond, verzelfstandigden deze opleidingen zich, en dat werd het Edith Maryon College (EMC).

Het EMC richt beroepsonderwijs in ‘waarbij vakmatige en persoonlijke ontwikkeling hand in hand gaan. Ze hanteert daartoe een opleidingsstijl waarin authenticiteit, reflectievermogen en het eigen ondernemersschap centraal staan.’

Nieuwe opleidingsvisie

Belangrijk onderdeel van het symposiumprogramma was de presentatie van de nieuw geformuleerde opleidingsvisie, het boekje ‘Opleiden binnen EMC – kijkrichting en inrichting’. Dit werd geschreven door Erna Trouw, beleidsmedewerker van het EMC. Alma Kerling, directeur Onderwijs domein Mens en Maatschappij ROC Mondriaan, nam dit visiedocument in ontvangst.

Daarvoor had opleidingsdirecteur Bernard Heldt verteld uit de geschiedenis van de gezamenlijke opleidingen en over wat het Edith Maryon College tegenwoordig te bieden heeft. Zowel beginnende studenten als ook ervaren professionals kunnen er terecht voor een breed scala aan opleidingen, training, coaching en loopbaanondersteuning. Zowel op MBO-, HBO- als postacademisch niveau.

Men richt zich op de professionele beroepsuitoefening en werkt in partnerschap samen met collega-opleidingen en trainers in het veld van de antroposofische gezondheids- en welzijnszorg. Voor de beroepsopleidingen werkt het Edith Maryon College samen met ROC Mondriaan in Den Haag.

Ook het verleden kwam aan bod. Bernard Heldt zelf trad aan in 1986, kort na de officiële erkenning tot Z-opleiding. In de zaal zat Jan Vervoort die een rol heeft gespeeld in het erkenningsproces van destijds; hij werd door de spreker kort naar voren gehaald en in de bloemetjes gezet.

Erna Trouw deed daarna uit de doeken wat de kern is van het visiedocument dat zij heeft geschreven. Zij ging in op de ontstaansgeschiedenis en verder vooral op de vier elementen ontwikkelen, verbinden, verantwoorden en ondernemen, die ook in de titel van het symposium waren opgenomen. Dat zijn de kernwaarden waardoor de geboden opleidingen worden gekenmerkt. Het boekje ‘Kijkrichting en inrichting’ kan trouwens gedownload worden van de website van het Edith Maryon College (http://www.maryoncollege.nl/).

Opleidingscoördinator Alexandra Buijsman wist vervolgens de voltallige Rafaëlzaal van Zonnehuis Stenia, met zo’n tachtig mensen, in beweging te brengen. Een zevenvoudige oefening had zij in gedachten, maar de kring van aanwezigen was daarvoor te groot en moest in tweeën opgedeeld worden. Ook de oefeningen zelf bleken in zo’n grote groep niet eenvoudig uit te voeren, zodat men na een uur driftig proberen pas tot het vierde stadium was gekomen. Die leverden wel een schat aan ervaringen op, waarover het daarna goed uitwisselen en evalueren in kleine groepjes was. De ervaringen bleken zo verschillend als er aanwezigen waren.

Verbinding en ontwikkeling

Het laatste deel van het jubileumsymposium was voor Hans Reinders van de Bernard Lievegoed leerstoel. Hij hield de afsluitende lezing. Hij putte daarbij uit de ervaringen opgedaan bij het onderzoek dat geleid heeft tot het boek ‘De kunst van het zorgen’ van Karin Wuertz en hemzelf. Als hoogleraar ethiek in de zorg voor mensen met een verstandelijke beperking hechtte hij bijzonder veel waarde aan de twee begrippen ‘verbinding’ en ‘ontwikkeling’. Hij constateerde dat in de zorg de rol van begeleiders onontbeerlijk is om te bemiddelen tussen deze twee elementaire menselijke vermogens en opgaves.

Hij noemde dit onderzoek vrij uniek, omdat in de ethiek altijd wel veel belangstelling is voor de rol van de relatie, maar dat die zelden een concrete inhoud krijgt. Ethiek wordt daarmee niet alleen iets theoretisch wat je wel of niet kunt doen, nee, het laat zien wat er in de praktijk werkelijk gebeurt en wat daarin al als werkzaam is ondervonden. En dat dankzij de expertise van een andere discipline dan de ethiek, de culturele antropologie, waarmee zij zelf dus verbinding legt.

Zo bleek volgens Reinders ook het onderwijsconcept in het visiedocument te werken. Hij hield een pleidooi om het kwaliteitsbeleid in de uitwerking van het onderwijsconcept verder handen en voeten te geven. Ontwikkeling en verbinding vervullen een cruciale rol, door de verbinding met zichzelf, de ander en de omgeving in dienst te stellen van de ontwikkeling van de zorgvrager en de zorgverlener.

Betekenis van antroposofie

Hans Reinders zei tevens behartenswaardige dingen over de relatie tussen de opleidingen en de betekenis die antroposofie voor de betrokken medewerkers heeft. Hij baseerde zich op het onderzoekswerk dat Annemieke Bijman in het kader van de Lievegoed leerstoel heeft verricht. Zegt het profiel van antroposofische medewerkers iets over de richting waarin de opleidingen zich moeten ontwikkelen om die kansen te benutten? Van oudere, ervaren medewerkers kreeg hij vaak te horen krijgen dat nieuwe medewerkers nauwelijks belangstelling voor antroposofie hebben. Dit werd echter door Hans Reinders ontzenuwd. Het is veel meer een kwestie van tijd en persoonlijke ontwikkeling, dan dat jonge medewerkers geen inspiratie vinden in de antroposofie. Integratie van werk en opleiding, dat is wat jonge mensen zoeken. En om werkelijk tot die situatie te komen, zal er aan beide zijden nog het nodige geïnvesteerd moeten worden.

Michel Gastkemper

Jubileumsymposium Edith Maryon College 12 november

Het Edith Maryon College richt beroepsonderwijs in, waarbij vakmatige en persoonlijke ontwikkeling hand in hand gaan. Ze hanteert daartoe een opleidingsstijl waarin authenticiteit, reflectievermogen en het eigen ondernemersschap centraal staan.

Ter gelegenheid van 25 jaar erkenning van deze opleidingen wordt de nieuw geformuleerde opleidingsvisie gepresenteerd. Het boekje ‘Opleiden binnen EMC – kijkrichting en inrichting’ door Erna Trouw, beleidsmedewerker EMC, zal worden aangeboden aan mw. drs. Alma Kerling, directeur Onderwijs domein Mens en Maatschappij ROC Mondriaan.

Onder leiding van Alexandra Buijsman, opleidingscoördinator EMC, zal aandacht besteed worden aan ‘Ervarend leren’. Het publiek zal op verschillende wijzen geprikkeld worden door de vraag: hoe maak ík het verschil?

Na een maaltijd wordt de bijeenkomst voortgezet met een reflectie door prof. dr. Hans Reinders, hoogleraar Bernard Lievegoed leerstoel VU, en besloten met een ‘Blik op de toekomst’ door drs. Bernard Heldt.

‘Hoe maak ik het verschil? Een beroep op ontwikkelen – verbinden – verantwoorden - ondernemen’, donderdag 12 november,16.00-19.30 uur, Rafaëlzaal Zonnehuizen, Zeist. Opgeven voor 1 november. Kijk hier voor meer info.

Vooraankondiging symposium

Naar aanleiding van het 25-jarig jubileum van de erkenning van de opleidingen in antroposofische zorg en hulpverlening, organiseren wij op 12 november a.s. van 16.00 - 19.30 uur een Symposium.

Tijdens dit Symposium zal onze publicatie met de onderwijsvisie van het Edith Maryon College worden aangeboden aan mw. drs. Alma Kerling, directeur Onderwijs van het domein Mens en Maatschappij van het ROC Mondriaan. Prof. dr. Hans Reinders zal ingaan op de onderzoeken van de Bernard Lievegoed Leerstoel in relatie tot de onderwijsvisie van het
Edith Maryon College.
Een uitnodiging met verdere informatie zal in september aan alle belanghebbenden worden verzonden.

Voor meer informatie:

Esther van der Poel, Edith Maryon College Postbus 560 3700 AN Zeist
tel. 030 694 55 40 fax 030 694 55 90

e.vanderpoel@maryoncollege.nl
file://www.maryoncollege.nl/